نمی دانم بیشتر از خستگی همیشگی کلافه ام  یا از این دردی که زبانه می کشد 

نمی دانم از این دل شکستگی همیشگی کلافه ام یا از این تر چشمی همیشگی

نمی دانم از این همه زنده بودن کلافه ام یا  از این  کوله بار سنگین

نمی دانم از اینکه می دانم چه می شود کلافه ام یا از اینکه نمی توانم کاری کنم

چله

انگار از شب یلدا،  تنها شبش برایم مانده

به سرانگشتانم نگاه می کنم

پروانه ای زاده می شود

دست بر دست می سایم 

 درختی قد می کشد

پرنده ای آواز سر می دهد

هنگامه کوچ دیگری ست

کوچ می کنی
از کودکیت
از نوجوانیت
از جوانیت
کوچ می کنی از آشیانه ات
از نامهربان مام وطن
کوچ می کنی
از نگاه ها، دل ها و آرام آرام کوچ می کنی از تمامی یادها
بی آنکه بدانی تمامی عمر کوچ می کنی

زمان می برد

زمان می برد تا بدانی 

برخی سخن ها برای نگفتن است

برخی سخن ها برای نشنیدن 

برخی دست ها برای نگرفتن

برخی آدم ها برای ندیدن

برخی راه ها  برای نرفتن

برخی گام ها برای برنداشتن 

زمان می برد

پروانه

هر دو به عشق پروانه ها راهی شدیم

تو سوزن زدی به تن نرم پروانه ها تا آذین خانه ات شوند

من سوزن زدم و پروانه ای زاده شد

راه

می گفتی بلد راهی و من روح رفتن
آنقدر دیر آمدی که راه  نرفته ای نماند و جانی به تن

پاهای یخ کرده

هنوز به یاد می آورمت

با موهای کوتاه و لخت

بلوز بافتنی راه راه  و صورتی خندان

پاهای بی جورابت را که یخ کرده است بالا گرفته ای تا در کنار آتش پناهگاه گرم شوند

و می خندی

به ناخن های آبیت می خندی

به جوراب های خیس روی شاخه می خندی

هنوز به یاد می آورمت

پر حرفی ات را به یاد می آورم

در و دیوار را به هم می بافتی

کودکی بیش نیستی و هیچ کس پاهای کوچک یخ زده ات را جدی نمی گیرد
تو هم که تنها می خندی

...

کاش بودی

تا پاهایت را در دستانم می گرفتم و گرمشان می کردم

کاش بودی و به حرفهای بی سرو ته تو گوش می کردم

کاش بودی و خنده هایت این سکوت را پر می کرد