آتشی بین ماست

تو محو سایه من باش

سایه ای که بر روی دیوار می رقصد

و من از درد به خود می پیچم

... 

تو عاشق سایه من باش

سایه ای که  بر روی دیوار می بالد

و من تبر می خورم 

... 

تو  شیفته سایه من باش

سایه ای که بر روی دیوار می خندد

و من خون می گریم 

ناظم حکمت

تنهایی چیزهای زیادی به انسان می آموزد

اما تو نرو 

بگذار من نادان بمانم

لادن ها را له نکنیم بس لطیفند

دل ها را نیز

من عاشق نبودم 

عشق را زندگی کردم 

عشق را نفس کشیدم

من لیلی نبودم 

عشق را ریشه دواندم 

عشق را جوانه زدم
من عاشق نبودم

من هیچگاه عاشق نبودم

دنیای  تو سال ها بود که به پایان رسیده بود

به هیچ گاهنامه ای هم نیاز نداشت

نه مایاها نه آزتک ها

به سادگی یک روز دنیایت به پایان رسید

و دیگر هیچ نبود؛  و شاید تنها هیچ بود که مانا مانده بود

نمی دانم بیشتر از خستگی همیشگی کلافه ام  یا از این دردی که زبانه می کشد 

نمی دانم از این دل شکستگی همیشگی کلافه ام یا از این تر چشمی همیشگی

نمی دانم از این همه زنده بودن کلافه ام یا  از این  کوله بار سنگین

نمی دانم از اینکه می دانم چه می شود کلافه ام یا از اینکه نمی توانم کاری کنم

چله

انگار از شب یلدا،  تنها شبش برایم مانده

به سرانگشتانم نگاه می کنم

پروانه ای زاده می شود

دست بر دست می سایم 

 درختی قد می کشد

پرنده ای آواز سر می دهد